La Gare Blanche

Soms maak je een ogenschijnlijk kleine keuze in je leven, die later van grote invloed blijkt te zijn. Zo'n moment hadden wij in de zomer van 1988, de eerste dag van de vakantie. We hadden maar een weekje en wilden niet al te ver. Onderweg bleken alle campings vol. We zien beiden het moment nog voor ons: met de kaart uitgespreid op het dak van de auto: wat nu? We twijfelden maar besloten toch nog twee uur door te rijden naar een camping die ons erg leuk leek. Het bleek een schot in de roos. De camping, maar ook Le Périgord had ons hart gestolen. Ieder jaar keerden we er terug: we voelen ons er thuis en daar houden wij van.

Wij zijn niet van die heldinnen die verre reizen maken. 'In den vreemde' voelen wij ons ook vaak vreemden, letterlijk unheimisch.

Saai is het allerminst om steeds naar dezelfde plek terug te keren. In plaats van een reis in de verte maken wij een reis in de diepte. We voelen ons meer dan thuis hier.

La Gare Blanche is niet erg groot: het huis heeft een woonoppervlak van 100 m2. We lopen meestal achterom en komen binnen in een klein keukentje van ongeveer 3 bij 2,5 meter, gelukkig wel met 'tout comfort'. Van daaruit kom je in een eetkamer (± 15 m2) waar een grote tafel staat waar we vaak aan zitten. Rechtsaf kun je naar de L-vormige woonkamer (± 36 m2). Met heerlijke houtkachel en riante fauteuils uit het ouderlijk huis van Liesbeth. De televisie staat lekker uit het zicht in het andere pootje van de L (maar kan ook richting stoelen bij de haard gedraaid worden ;-).

Vanuit de eetkamer linksaf kom je in een piepklein gangetje met de trap naar boven (met die mooi versierde leuning, zie foto elders) en daar zit de deur naar de werkkamer. Die is nog niet de helft zo groot als 'het schuurtje van Ineke' in Nederland, maar wel lekker warm en gezellig. De werkkamer kijkt uit op het terras bij de keuken. Vanuit de werkkamer (die vroeger een slaapkamer was) kom je in een badkamer en de toilet. Saillant detail dat daar ook de oude voordeur (met brievenbus) zit, de post valt hier dus letterlijk op de (bad)mat!

Boven kom je op een ruime overloop die nog helemaal à la Prioleau is. Een soort boudoir, we zouden het ook een walk-in-closet kunnen noemen, maar daar zijn wij niet zo het type voor. Rechts is alweer een badkamer, deze zelfs met ligbad en een tweede toilet. Deze is in jaren 70 stijl en onze handen jeuken, maar er is ook nog zoveel anders te doen! Aan de andere kant van de gang kom je in onze slaapkamer, waar het licht iedere morgen als een feestje naar binnenvalt. Ik schrijf deze regels midden in de winter: wat ons betreft mag de uitvinder van de elektrische deken een lintje krijgen!

We stoken op fioul, een soort olie. Gelukkig hebben we in november onze ketel vernieuwd, die oude verslond de olie als een gek! In de garage naast ons huis staat een grote tank, die met een tankauto gevuld wordt. Aan de garage vast zit het 'atelier' van Prioleau met de wasmachine en droger en zo.

Het is een beetje lastig om hier binnen foto's te maken, de muren staan vaak in de weg, maar er is wel het e.e.a. te zien in het fotoalbum 'Huis en tuin'.

Nadat we in 2001 ons huis en tuin hebben gekocht konden we in het najaar van 2006 een groot weiland, grenzend aan onze tuin, er bij kopen. Meteen gedaan! In Nederland zouden we dat echt niet op kunnen brengen, maar voor een prijs van nog geen 40 cent per m2 konden we dit toch echt niet laten schieten! Om òp dat land te komen boden onze buurmannen aan een stukje van hun terrein over te nemen. Een strook van bijna 7 meter van Couderc en een ontbrekend vierkantje van Mr Hubert. Nu kunnen we ook met groot materiaal de wei in. Het is echt heel erg fijn dat ze dat wilden verkopen! Overigens: ook hier was de prijs per m2 erg laag, maar de kosten van landmeters en notarissen vele malen hoger! Al met al hebben we nu een heel mooi stuk land, optimaal toegankelijk. Een paradijsje!